Zad wielkiego wieloryba

Dzieci-śmieci końcówki PRL w fabularnym debiucie Mariusza Trelińskiego. Squatterska bura Warszawa, pracownie malarskie w kamienicach, koncertowe nory, a w nich brak sensu, niespełnienie i nałogi straconego pokolenia lat 80. 

Fabuła jest tu dość szkicowa: „co się z nami stało? Przecież mieliśmy marzenia”. Film Trelińskiego wyróżnia się na plus na tle specyficznego gatunku epoki, czyli „filmu ku przestrodze” o młodzieży schodzącej na złą drogę. Przede wszystkim ze względu na scenografię, malarski klimat i zdjęcia kojarzące się trochę z pop-awangardową sceną Berlina Zachodniego czy gdzieś odlegle korespondujące z dokumentem Warszawa 88 89 Tomasza Dominika i Piotra Rozbickiego. 

Reżyser kilka lat wcześniej zrealizował krótki film o zespole Dezerter, więc być może dzięki temu stworzył najbardziej chyba wiarygodny w ówczesnym mainstreamie flirt z punkiem.

Tu możemy zobaczyć dość długą sekwencję koncertową grupy Post Regiment, przez co Zad wielkiego wieloryba przez długi czas funkcjonował jako materiał niespodziewanie kultowy.

[Olga Drenda]