Viva la muerte!

„¡Viva la muerte!” – krzyk generała Millána-Astraya rzucony Miguelowi de Unamuno w 1936 roku staje się jednym z najbardziej brutalnych haseł hiszpańskiej wojny domowej: afirmacją przemocy jako fundamentu władzy.

Fernando Arrabal ma cztery lata, gdy jego ojciec, republikański oficer, zostaje aresztowany przez frankistów i znika bez śladu. Lata później, już na emigracji, reżyser zamienia tę historię w filmowy rytuał żałoby i zemsty.

Kręcony w Tunezji w 1971 roku Viva la muerte! powstaje poza zasięgiem cenzury Franco, ale całkowicie w cieniu jego dyktatury. To film, w którym autobiografia nie daje się oddzielić od halucynacji: chłopiec Fando obserwuje rozpad świata, w którym matka wydaje ojca w ręce oprawców, a ciało staje się miejscem politycznej i religijnej przemocy.

Obrazy realnego uboju zwierząt, groteskowe rytuały, neonowa kolorystyka i estetyka paniki tworzą język, który Arrabal współtworzy z Rolandem Toporem i Alejandro Jodorowskym w ramach Mouvement Panique [Ruchu Panicznego] – awangardowej grupy artystycznej, która rytuał, przemoc i absurd uczyniła narzędziami postsurrealistycznego zerwania z „ortodoksją” Bretona. 

Film jest jednocześnie osobistą elegią i antyfaszystowskim manifestem zapisanym w materii obrazu. Przemoc nie jest tu metaforą – staje się strukturą widzenia. Zakazany w Hiszpanii aż do 1977 roku, pozostaje jednym z najbardziej radykalnych zapisów doświadczenia dyktatury, w którym surrealizm nie tyle opisuje traumę, co próbuje ją przetransformować w język.

Tigger warnig: przemoc oraz przemoc wobec zwierzętach