Seszele

Bogusław Linda i Zbigniew Zamachowski, absolutni idole lat 90., kojarzeni także z bardzo komercyjnego kina, pod koniec PRL spotkali się przy pewnym bardzo dziwnym filmie. Ten pierwszy jako reżyser, drugi zaś w roli głównej. Nie mogę zdecydować do dziś, co o nim sądzę, ale wiem, że tak frenetyczna i groteskowa produkcja mogła powstać jedynie w tamtym miejscu i czasie.   

Zamachowski gra Stefka, niebieskiego ptaka, który nieustannie pakuje się w kłopoty. Ukrywając się przed milicją i złowrogą panią Grażyną trafia do szpitala psychiatrycznego, a potem zatrudnia się jako stróź w operze, w której jednocześnie działa agencja towarzyska.

 

Ktoś zapewne musiał kiedyś powiedzieć, że ten piętrowo osobliwy scenariusz to metafora Polski, bo tak w latach 90. mówiono chyba o każdym mocno zwichrowanym filmie. Ja tego nie powiem, ale na pewno Seszele prezentują konsekwentnie świat na opak i jakąś próbę pozornie komediowej pogoni za wolnością, która kończy się, bo być może musi, serią nieszczęść. 

Muzyka Voo Voo, w obsadzie Grzegorz Ciechowski, do tego Wrocław zanim stał się Wroclove, a był bardziej "strzeż się tych miejsc".

[Olga Drenda]