Krwiożercza roślina

Czy może być coś bardziej „dzikiego” niż musical o mięsożernym kwiatku z kosmosu, który pożera ludzi? Witajcie w wymyślonym, kampowym, przegiętym świecie Krwiożerczej rośliny: kultowego musicalu lat 80. powstałego w sercu korporacyjnego Hollywoodu, lecz pełnego nieszablonowej, pokręconej energii. Jeśli myślicie, że „musicale są zwykle o niczym”, to ów dziwaczny klasyk z Rickiem Moranisem i Ellen Greene was nie rozczaruje. Jak pisała krytyczka „The New Yorkera”  Pauline Kael recenzując entuzjastycznie film w momencie premiery: „Krwiożercza roślina to odjazdowa, bezsensowna zabawa. Jej głupota jest pociągająca, tak jak w świetnych komiksach”.

Little Shop of Horrors, czyli Sklepik z horrorami, jak brzmi oryginalny tytuł filmu, powstał na przecięciu inspiracji śmieciowym kinem, lalkarstwem spod znaku Muppetów i off-Broadwayskiego teatru. Pierwszą wersję opowieści wyreżyserował w 1960 nestor kina klasy B Roger Corman, który ponoć nakręcił całość w raptem dwa dni. Wersja musicalowa Howarda Ashmana i Alana Menkena miała premierę w 1982 w Nowym Jorku, a za adaptację filmową wziął się współpracujący z Jimem Hensonem Frank Oz (znany jako mistrz Yoda z gwiezdnych oper George’a Lucasa).

Pod względem technicznym Oz stanął na wysokości zdania: łakoma na mięso roślina Audrey II, którą opiekuje się fajtłapowaty kwiaciarz z Manhattanu, to szczyt scenicznej inżynierii. Na potrzeby produkcji zbudowano sześć wersji rośliny w różnych stadiach rozwoju, a do jej obsługi potrzebnych było aż 60 lalkarzy. Obdarzona głosem charyzmatycznego afroamerykańskiego piosenkarza Leviego Stubbsa z Four Tops, Audrey II to imponujących rozmiarów kreatura, która w jednej z piosenek prosi: „Nakarm mnie! Nakarm mnie!”.

Nakręcona w całości w studiu Krwiożercza roślina zasysa wielkie połacie amerykańskiej popkultury i tworzy z nich zabawę jedyną w swoim rodzaju: wulgarną, kiczowatą, przezabawną, rockandrollową jazdę bez trzymanki.

W 2021 roku musical Little Shop of Horrors miał polską prapremierę jako spektakl Teatru Muzycznego Proscenium w reżyserii Antoniusza Dietziusa.

Sebastian Smoliński