Film
Pięści w kieszeni
Przed filmem zapraszamy na wprowadzenie Michała Oleszczyka, zaś po seansie odbędzie się rozmowa z udziałem Anny Osmólskiej-Mętrak.
W pewnym sensie film, od którego wszystko się zaczęło – największy skandal kinematografii włoskiej lat 1960-tych i filmowa laska dynamitu podłożona pod zastane instytucje rodziny, religii i mieszczaństwa, z którego wywodzi się scenarzysta i reżyser Marco Bellocchio.
Pięści w kieszeni już w tytule sygnalizują, że jest filmem opartym na gniewie – a jego epicentrum jest młody Alessandro, syn podupadłej rodziny burżuazyjnej, z odrazą obserwujący jej uwiąd. Młody aktor szwedzki Lou Castel tworzy niezapomniany portret młodego mężczyzny żywiącego się ciągłą kpiną i negacją, który powoli zwraca swą agresję przeciwko własnej (owdowiałej i niewidomej) matce, choremu psychicznie bratu, a także przeciw siostrze, wobec której czuje kazirodcze pożądanie.
Ta arcyśmieszna satyra na bunt totalny (zadłużona aż w „Hamlecie”, ale w Polsce nieuchronnie budząca skojarzenia z teatrem Mrożka) to film niezwykłej świeżości – i do dziś najbardziej celebrowane dzieło w całej karierze Bellocchia.
Jak napisał polski krytyk Andrzej Werner, przewidując zarazem tytuł ostatniego filmu naszego cyklu: „Nie wśród radosnych fanfar rozgrywa się ta walka; przypomina raczej upiorne zapasy nieboszczyków” („Film” 22/1971).
Pięści w kieszeni już w tytule sygnalizują, że jest filmem opartym na gniewie – a jego epicentrum jest młody Alessandro, syn podupadłej rodziny burżuazyjnej, z odrazą obserwujący jej uwiąd. Młody aktor szwedzki Lou Castel tworzy niezapomniany portret młodego mężczyzny żywiącego się ciągłą kpiną i negacją, który powoli zwraca swą agresję przeciwko własnej (owdowiałej i niewidomej) matce, choremu psychicznie bratu, a także przeciw siostrze, wobec której czuje kazirodcze pożądanie.
Ta arcyśmieszna satyra na bunt totalny (zadłużona aż w „Hamlecie”, ale w Polsce nieuchronnie budząca skojarzenia z teatrem Mrożka) to film niezwykłej świeżości – i do dziś najbardziej celebrowane dzieło w całej karierze Bellocchia.
Jak napisał polski krytyk Andrzej Werner, przewidując zarazem tytuł ostatniego filmu naszego cyklu: „Nie wśród radosnych fanfar rozgrywa się ta walka; przypomina raczej upiorne zapasy nieboszczyków” („Film” 22/1971).
[Michał Oleszczyk]