Anatomia władzy. Włoskie kino polityczne 1965–1976

Polaryzacja? Nierówności? Fake newsy? Bezkarność możnych i bezsilność słabych? Cyrk mass mediów? Postkolonialne napięcia?

Wszystkie te hasła kojarzą się nam ze współczesnością, ale kino po raz pierwszy opisało je z pasją i polemiczną swadą, kiedy za politykę na ekranie zabrali się na przełomie lat 60-tych i 70-tych twórcy włoscy.

 

Rozpaleni polemiczną pasją scenarzyści i reżyserzy, zrzucający z siebie definicje „poczciwego” neorealizmu spod znaku De Siki, zaproponowali nową formułę kina zaangażowanego, które nie tylko komentowało społeczno-polityczną rzeczywistość, ale zdawało się wprost z niej wypływać, kształtować ją i nadawać jej rytm (często tożsamy z wybitnymi kompozycjami Ennia Morricone).

 

W tym przeglądzie obejrzymy cztery tytuły, powstałe na przestrzeni lat 1965-1976, a ich tonacja będzie się wahać od kontrkulturowej ekstazy po elegijny i ponury ton, nasycony pesymizmem tzw. dekady ołowiu, jaką okazały się włoskie lata 1970-te.

 

Kurator: Michał Oleszczyk 

 

 

4 lutego, godz. 19:30

Pięści w kieszeni, reż. Marco Bellocchio

 

11 lutego, godz. 19:00
Bitwa o Algier, reż. Gillo Pontecorvo

18 lutego, godz. 19:00

Śledztwo w sprawie obywatela poza wszelkim podejrzeniem
reż. Elio Petri

25 lutego, godz. 19:00

Szacowni nieboszczycy, reż. Francesco Rosi