Film
Bitwa o Algier
Przed filmem zapraszamy na wprowadzenie Michała Oleszczyka, zaś po seansie odbędzie się dyskusja.
Algieria uzyskała niepodległość od Francji w 1962 roku, a już na festiwalu w Wenecji roku 1966 premierę miał ten rozgrzany do czerwoności polityczny thriller, który nie tylko zmienił język filmowego opowiadania o wydarzeniach historii najnowszej, ale i zainspirował tuziny naśladownictw (ostatnio hołd złożył mu Paul Thomas Anderson w Jednej bitwie po drugiej).
Nakręcony w całości w surowym, paradokumentalnym stylu na czarno-białej taśmie (bez użycia archiwaliów), sfinansowany przez Algierczyków film włoskiego twórcy był długo zakazany we Francji, nie mogącej się rozstać ze swym kolonialnym dziedzictwem.
Opowieść prowadzona jest wielowątkowo, niemal wszystkie role grają naturszczycy (czasem powtarzający swe realne działania jako bojowników o niepodległość ojczyzny), a bohatera indywidualnego zastępuje bohater zbiorowy, czyli algierski lud jako taki.
Na szczególną uwagę zasługuje ilustracja muzyczna Ennio Morricone – jedna z bardziej minimalistycznych i zarazem dojmujących w całej jego karierze.
Nakręcony w całości w surowym, paradokumentalnym stylu na czarno-białej taśmie (bez użycia archiwaliów), sfinansowany przez Algierczyków film włoskiego twórcy był długo zakazany we Francji, nie mogącej się rozstać ze swym kolonialnym dziedzictwem.
Opowieść prowadzona jest wielowątkowo, niemal wszystkie role grają naturszczycy (czasem powtarzający swe realne działania jako bojowników o niepodległość ojczyzny), a bohatera indywidualnego zastępuje bohater zbiorowy, czyli algierski lud jako taki.
Na szczególną uwagę zasługuje ilustracja muzyczna Ennio Morricone – jedna z bardziej minimalistycznych i zarazem dojmujących w całej jego karierze.
[Michał Oleszczyk]