Film
Sny o miłości
Miejsce 1 i spotkanie z Michałem Oleszczykiem
Przed 2025 rokiem nie znałem nazwiska norweskiego pisarza Daga Johana Haugeruda – późnego filmowego debiutanta ze sporym dorobkiem powieściowym, który nieoczekiwanie obdarował nas w jednym roku najpiękniejszą filmową trylogią od Trzech kolorów Kieślowskiego.
Miłość, Seks i Sny o miłości wszystkie rozgrywają się w Oslo i wszystkie próbują wymyślić nowy, prosty i klarowny język do filmowej rozmowy o pragnieniu i stracie. Haugerud jest ewidentnie zadłużony u Érika Rohmera, ale do kunsztownie rozbudowanych dialogów i niepozornej, przytulnej inscenizacji dodaje własną skandynawską wrażliwość… a nawet odrobinę teologicznego żaru, które razem owocują zupełnie nowym smakiem.
Nagrodzone Złotym Niedźwiedziem w Berlinie Sny o miłości to film o zauroczeniu o przekroczeniu, zaufaniu i nadużyciu – a przede wszystkim o odwiecznej tęsknocie za przemianą siebie poprzez relację erotyczną.
Jest tu i hygge, i #MeToo, i cała bezradność, jaka towarzyszy nam w rozmowie o uczuciach w trzeciej dekadzie XXI wieku.
Miłość, Seks i Sny o miłości wszystkie rozgrywają się w Oslo i wszystkie próbują wymyślić nowy, prosty i klarowny język do filmowej rozmowy o pragnieniu i stracie. Haugerud jest ewidentnie zadłużony u Érika Rohmera, ale do kunsztownie rozbudowanych dialogów i niepozornej, przytulnej inscenizacji dodaje własną skandynawską wrażliwość… a nawet odrobinę teologicznego żaru, które razem owocują zupełnie nowym smakiem.
Nagrodzone Złotym Niedźwiedziem w Berlinie Sny o miłości to film o zauroczeniu o przekroczeniu, zaufaniu i nadużyciu – a przede wszystkim o odwiecznej tęsknocie za przemianą siebie poprzez relację erotyczną.
Jest tu i hygge, i #MeToo, i cała bezradność, jaka towarzyszy nam w rozmowie o uczuciach w trzeciej dekadzie XXI wieku.