Masayume

Po śmierci matki i przebyciu własnej choroby reżyserka i choreografka Nao Yoshigai wycofuje się z życia i w świątyni zen próbuje odzyskać równowagę po doświadczeniu kryzysu psychicznego i żałoby. Kierując kamerę na siebie, rejestruje najbardziej podstawowe czynności: jedzenie, sen, oddech, medytację. Dostrajając się do rytmu własnego ciała, zaczyna dostrzegać pierwsze przebłyski uzdrowienia – w ciele i umyśle stopniowo pojawiają się klarowność i odpuszczenie, podczas gdy życie wokół toczy się normalnym trybem.

Nao Yoshigai najpierw sama przeszła buddyjskie odosobnienie, a następnie wróciła tam z kamerą, by odtworzyć to, czego doświadczyła na swojej duchowej drodze. Tak powstało Masayume – tytuł filmu po japońsku oznacza „sen, który spełnia się w rzeczywistości”. W istocie Masayume przypomina sen zrealizowany we vlogowej estetyce. Mieszając dokument z fikcją, Yoshigai tworzy osobliwy strumień świadomości, płynnie przechodzący między obserwacją codzienności, domowymi nagraniami i fotografią a zabawną animacją czy performansem. Reżyserka znajduje własną formę dla procesu zdrowienia – autorską, intermedialną choreografię obrazu, ciała i pamięci.

[Łukasz Mańkowski]