Duma i bez/wstyd. Spotkanie z udziałem Moniki Borys i Przemysława Sadury

Przedstawienia klas ludowych są przestrzenią negocjowania społecznych hierarchii, aspiracji i przynależności. Obrazy codzienności wpływają na to, komu przyznaje się uznanie, a czyj sposób życia staje się przedmiotem oceny lub zawstydzania.

 

Podczas spotkania połączymy trzy perspmektywy: malarstwo Edwarda Dwurnika, analizę kultury popularnej Moniki Borys oraz badania emocji społecznych współprowadzone przez Przemysława Sadurę. Wystawa „Edward Dwurnik. Duma i wstyd” odczytuje twórczość artysty przez doświadczenie awansu społecznego i przemian klasowych. Cykle Sportowcy i Robotnicy ukazują codzienność ludzi, ich aspiracje, słabości i walkę o uznanie. Dwurnik traktował malarstwo jako język umożliwiający kontakt z portretowanymi osobami. Połączenie zaangażowania i ironii w jego pracach pozwala przyjrzeć się napięciu między solidarnością z bohaterami obrazu a poddawaniem ich ocenie.

 

Monika Borys w Bezwstydnych obrazach analizuje reprezentacje klas ludowych w polskiej kulturze popularnej po 1989 roku – od disco polo i Świata według Kiepskich po kino Patryka Vegi i patostreamy. Pokazuje, jak oceny estetyczne splatają się z wartościowaniem ludzi, a masowy obieg obrazów narusza inteligenckie hierarchie smaku. Widoczność może jednak zarówno wzmacniać podmiotowość, jak i utrwalać stereotypy.

 

Raport Ludzie bezwstydni Przemysława Sadury, Julii Szostek i Michała Sutowskiego przenosi uwagę na polityczne skutki zagrożonej dumy i wstydu. Autorzy opisują mechanizm przenoszenia wstydu na inne grupy oraz sytuacje, w których zawstydzanie wzmacnia solidarność z jego adresatami.

 

Te trzy perspektywy pozwolą przyjrzeć się związkom między obrazem a społeczną pozycją: prawu do reprezentacji, konsekwencjom ośmieszania i możliwościom odmowy narzucanych ocen.

 

Partnerem wydarzenia jest NN6T.