Film
ANOTHER STORY: Polish Shorts
HER DOCS FILM FESTIVAL
02.10.2026 18:00
Kadr z filmu „Ziarno” reż. Teresa Tyszkiewicz
Pokaz polskich filmów krótkometrażowych. Po seansie odbędzie się Q&A.
Każdy wie kto za kim stoi (reż. Maria Zmarz-Koczanowicz, 1982 r., 6')
W ogromnej kolejce, symbolu codzienności Polski początku lat 80., przypadkowe rozmowy odsłaniają napięcia, absurdy i niewidzialne zasady rządzące życiem w czasach niedoboru. Zmarz-Koczanowicz zamienia banalne oczekiwanie w surrealistyczny portret społeczeństwa, w którym każdy wie, kto za kim stoi.
Początek (reż. Dorota Kędzierzawska, 1983 r., 6')
W rytmie maszyn i powtarzalnych gestów kobiety pracują w łódzkiej fabryce włókienniczej, podczas gdy spoza kadru dobiega płacz dziecka. Gdy kończy się zmiana, jedna z nich rusza do domu, rozpoczynając kolejną, niewidzialną część swojego dnia – pracę opiekuńczą.
Dzień za dniem (reż. Irena Kamieńska, 1988 r., 17')
Dwie bliźniaczki, które jako młode kobiety uwierzyły w obietnicę emancypacji poprzez pracę, po czterech dekadach ciężkiej pracy zmagają się ze zrujnowanym zdrowiem i życiem na granicy ubóstwa. Zderzając ich wspomnienia z propagandowymi obrazami „kobiety pracującej”, Irena Kamieńska odsłania gorzki rozdźwięk między ideologiczną obietnicą a ceną, jaką przyszło za nią zapłacić.
24 godziny Jadwigi L. (reż. Krystyna Gryczełowska, 1967 r., 14')
Jadwiga L. pracuje na nocną zmianę w fabryce, a po powrocie do domu natychmiast rozpoczyna kolejną: opiekuje się dziećmi i prowadzi gospodarstwo domowe. W rytmie zegarów, maszyn i powtarzających się gestów film Krystyny Gryczełowskiej pokazuje niewidzialny ciężar życia kobiety, której doba nie ma końca.
Reakcja wymuszona (reż. Jolanta Marcolla, 1976 r., 2')
Kamera prowokuje przechodniów do reakcji, a następnie powtarza pojedynczy gest tak długo, aż zwykłe zachowanie zaczyna wydawać się niemal absurdalne. W krótkim eksperymencie Jolanta Marcolla bada, jak film nie tylko rejestruje rzeczywistość, ale poprzez sposób filmowania i montaż może ją aktywnie kształtować.
Drawing TV (reż. Ewa Partum, 1976 r., 6')
Ewa Partum rysuje bezpośrednio na ekranie telewizora, ingerując w oficjalny obraz rzeczywistości emitowany przez państwowe media PRL-u. Jej prosty, radykalny gest staje się jednocześnie aktem krytyki propagandy i eksperymentem badającym granice oraz materialność telewizyjnego obrazu.
Względne Cechy Podobieństwa III (reż. Izabella Gustowska, 1980-81, 9')
Spotkanie z parami bliźniąt staje się dla Izabelli Gustowskiej punktem wyjścia do gry z podobieństwem, różnicą i sposobem, w jaki kamera kształtuje to, co widzimy. Film pokazuje, że tożsamość i obraz nigdy nie są czymś stałym – powstają w relacji między osobą filmowaną, artystką i spojrzeniem kamery.
Ziarno (reż. Teresa Tyszkiewicz, 1980 r., 11')
Teresa Tyszkiewicz zamienia własne ciało w przestrzeń konfrontacji, pożądania i eksperymentu, badając granice między sobą a otaczającym ją światem. Łącząc obrazy brudu, przyjemności, banału i luksusu z abstrakcyjnymi wizjami, Ziarno staje się zmysłową eksploracją kobiecej cielesności i seksualności. Film pochodzi ze zbiorów Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.
Przejawy (reż. Ewa Zarzycka, 1980 r., 8')
Dwie osoby prowadzą absurdalną rozmowę o przyszłości sztuki, zastanawiając się, czy film i fotografia nie zbliżają się właśnie do swojego końca. W tej parodii kina niemego Ewa Zarzycka z humorem podważa sztukę, która zamiast opowiadać o świecie, bez końca analizuje samą siebie.
Kopalnia (reż. Natalia Brzozowska, 1947 r., 10')
W mrocznych przestrzeniach kopalni górnicy mierzą się z ciężarem pracy, rytmem maszyn i nieustannym zagrożeniem, podczas gdy na powierzchni ich bliscy czekają w napięciu. Pozbawiona słów Kopalnia zamienia dokument o pracy w ekspresyjną opowieść o ludzkim ciele, strachu i granicach wytrzymałości.
Po seansie odbędzie się Q&A.
Kategoria wiekowa: 16+
Każdy wie kto za kim stoi (reż. Maria Zmarz-Koczanowicz, 1982 r., 6')
W ogromnej kolejce, symbolu codzienności Polski początku lat 80., przypadkowe rozmowy odsłaniają napięcia, absurdy i niewidzialne zasady rządzące życiem w czasach niedoboru. Zmarz-Koczanowicz zamienia banalne oczekiwanie w surrealistyczny portret społeczeństwa, w którym każdy wie, kto za kim stoi.
Początek (reż. Dorota Kędzierzawska, 1983 r., 6')
W rytmie maszyn i powtarzalnych gestów kobiety pracują w łódzkiej fabryce włókienniczej, podczas gdy spoza kadru dobiega płacz dziecka. Gdy kończy się zmiana, jedna z nich rusza do domu, rozpoczynając kolejną, niewidzialną część swojego dnia – pracę opiekuńczą.
Dzień za dniem (reż. Irena Kamieńska, 1988 r., 17')
Dwie bliźniaczki, które jako młode kobiety uwierzyły w obietnicę emancypacji poprzez pracę, po czterech dekadach ciężkiej pracy zmagają się ze zrujnowanym zdrowiem i życiem na granicy ubóstwa. Zderzając ich wspomnienia z propagandowymi obrazami „kobiety pracującej”, Irena Kamieńska odsłania gorzki rozdźwięk między ideologiczną obietnicą a ceną, jaką przyszło za nią zapłacić.
24 godziny Jadwigi L. (reż. Krystyna Gryczełowska, 1967 r., 14')
Jadwiga L. pracuje na nocną zmianę w fabryce, a po powrocie do domu natychmiast rozpoczyna kolejną: opiekuje się dziećmi i prowadzi gospodarstwo domowe. W rytmie zegarów, maszyn i powtarzających się gestów film Krystyny Gryczełowskiej pokazuje niewidzialny ciężar życia kobiety, której doba nie ma końca.
Reakcja wymuszona (reż. Jolanta Marcolla, 1976 r., 2')
Kamera prowokuje przechodniów do reakcji, a następnie powtarza pojedynczy gest tak długo, aż zwykłe zachowanie zaczyna wydawać się niemal absurdalne. W krótkim eksperymencie Jolanta Marcolla bada, jak film nie tylko rejestruje rzeczywistość, ale poprzez sposób filmowania i montaż może ją aktywnie kształtować.
Drawing TV (reż. Ewa Partum, 1976 r., 6')
Ewa Partum rysuje bezpośrednio na ekranie telewizora, ingerując w oficjalny obraz rzeczywistości emitowany przez państwowe media PRL-u. Jej prosty, radykalny gest staje się jednocześnie aktem krytyki propagandy i eksperymentem badającym granice oraz materialność telewizyjnego obrazu.
Względne Cechy Podobieństwa III (reż. Izabella Gustowska, 1980-81, 9')
Spotkanie z parami bliźniąt staje się dla Izabelli Gustowskiej punktem wyjścia do gry z podobieństwem, różnicą i sposobem, w jaki kamera kształtuje to, co widzimy. Film pokazuje, że tożsamość i obraz nigdy nie są czymś stałym – powstają w relacji między osobą filmowaną, artystką i spojrzeniem kamery.
Ziarno (reż. Teresa Tyszkiewicz, 1980 r., 11')
Teresa Tyszkiewicz zamienia własne ciało w przestrzeń konfrontacji, pożądania i eksperymentu, badając granice między sobą a otaczającym ją światem. Łącząc obrazy brudu, przyjemności, banału i luksusu z abstrakcyjnymi wizjami, Ziarno staje się zmysłową eksploracją kobiecej cielesności i seksualności. Film pochodzi ze zbiorów Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.
Przejawy (reż. Ewa Zarzycka, 1980 r., 8')
Dwie osoby prowadzą absurdalną rozmowę o przyszłości sztuki, zastanawiając się, czy film i fotografia nie zbliżają się właśnie do swojego końca. W tej parodii kina niemego Ewa Zarzycka z humorem podważa sztukę, która zamiast opowiadać o świecie, bez końca analizuje samą siebie.
Kopalnia (reż. Natalia Brzozowska, 1947 r., 10')
W mrocznych przestrzeniach kopalni górnicy mierzą się z ciężarem pracy, rytmem maszyn i nieustannym zagrożeniem, podczas gdy na powierzchni ich bliscy czekają w napięciu. Pozbawiona słów Kopalnia zamienia dokument o pracy w ekspresyjną opowieść o ludzkim ciele, strachu i granicach wytrzymałości.
Po seansie odbędzie się Q&A.
Kategoria wiekowa: 16+
