Miasto kobiet

W Mieście kobiet możemy odnaleźć wielość perspektyw, które odnoszą się zarówno do znanych i ugruntowanych tematów badawczych związanych ze sztuką tworzoną przez artystki,  jak również  śledzić przemiany aktualnej wrażliwości artystycznej w tym obszarze.  Z jednej strony w projekcie Z trzewi mamy do czynienia z feministycznym językiem sztuki oraz formą budowania wystawy, która ma również charakter polityczny, z drugiej w Innych jutrach kuratorki podważają ugruntowane feministyczne stawki. Dążą do skomplikowania obrazu sztuki tworzonej przez artystki poprzez wprowadzenie płynnych kategorii przebiegających w poprzek binarnych podziałów tożsamościowych na on i ona. Bardziej akademickie podejście proponuje Wiktora Szczupacka, upominając się o pomijaną historię feministycznej emancypacji w PRL-u. Aktywistyczny punkt widzenia przedstawia Karolina Gembara, pokazując z bardzo współczesnej perspektywy walkę o prawa reprodukcyjne. 

Wystawa otwiera się w momencie, w którym dbałość o prawa kobiet w Polsce znowu schodzi na dalszy plan, a lata mobilizacji i aktywistycznych działań nie przynoszą pożądanych rezultatów. Podstawowym postulatem różnorodnych form feministycznej sztuki jest równość, a sztuka wzmacnia polityczną wyobraźnię, która może nadać jej realny kształt.