Wiedźmy

Hybrydowy film eseistyczny na pograniczu kina dokumentalnego, performansu i feministycznego manifestu. Punktem wyjścia jest figura czarownicy – historycznie prześladowanej kobiety, której ciało, seksualność i gniew stały się przedmiotem kontroli. Reżyserka splata własne doświadczenia z kolektywną pamięcią przemocy, tworząc opowieść o wstydzie, oporze i odzyskiwaniu sprawczości. Narrację filmu budują rytuały, gesty, głos i cielesna obecność bohaterek. Performans staje się tu narzędziem emancypacji, a kamera – świadkiem procesu odzyskiwania kontroli nad narracją o kobiecym ciele. Film nie opowiada historii w klasyczny sposób, lecz buduje transową przestrzeń, w której prywatne doświadczenie przechodzi w polityczny akt sprzeciwu. Inspiracją były tu zarówno historyczne procesy czarownic, jak i współczesne formy kontroli nad kobiecą seksualnością. Zdjęcia realizowane były w warunkach bliskich rytuałowi. Film powstał jako rozwinięcie performatywnej praktyki Mai Holand, łączącej sztuki wizualne, choreografię i pracę z głosem.