C'est La Vie!

W performansie Sylvie Fleury muzeum zamienia się w żywe płótno, w którym sztuka i moda przenikają się w naturalny sposób. Trzy kobiety, ubrane w ikoniczne sukienki Mondrian projektu Yvesa Saint Laurenta – nowoczesne kreacje z lat 60., które na zawsze odmieniły modę, czyniąc z niej rodzaj sztuki do noszenia – poruszają się po przestrzeni wystawy, jakby same stanowiły jej integralną część.

Gesty performerek układają się w subtelną choreografię codzienności, która przywołuje ducha Fluxusu i zaciera granice między sztuką a życiem. Nasza uwaga kieruje się nie tyle na wykonywane przez nie czynności, ile na ich obecność – na to, jak przekształcają muzeum w przestrzeń dialogu koloru, ruchu i historycznych odniesień.

Performans Fleury staje się żywą refleksją nad tym, jak moda może ucieleśniać historię sztuki i jak zwykłe czynności mogą zostać wyniesione do rangi performansu. To subtelna opowieść o splocie sztuki, mody i codziennych momentów, z których tworzymy coś wyjątkowego.

Sylvie Fleury (ur. 1961 r.)  jest współczesną szwajcarską artystką, której instalacje i rzeźby badają nasze sentymentalne i estetyczne przywiązanie do kultury konsumpcyjnej. Jej wczesne prace z lat 90., znane „torby na zakupy”, stały się fundamentem całej twórczości – zarazem prowokacyjnej, jak i pełnej humoru oraz lekkości. To one zapoczątkowały nowy kierunek, w którym Fleury dekonstruuje kody konsumpcjonizmu i prowadzi dialog między modą a sztuką, jednocześnie podważając relacje między pragnieniem a fetyszem.

W swoich realizacjach artystka podkreśla, że wygląd jest środkiem wyrazu – badając subwersję, paradoks i wartości ujawniające się poprzez materialne symbole naszej epoki: modę, luksusowe marki, szybkie samochody, ikoniczne postaci ze świata sztuki (od Marcela Duchampa i Pieta Mondriana po Andy’ego Warhola), kolorowe magazyny, telewizję czy przedmioty codziennego użytku. Korzystając z popularnych strategii reklamowych – sloganów, jaskrawych kolorów, efektownych form – analizuje przemianę luksusu w kulturę „trash” i odsłania wizualne przejawy mechanizmów współczesnej ekonomii. Jednocześnie wskazuje na fetyszyzm obecny w kulturze, często przez nią ignorowany.

Charakterystyczne rzeźby Fleury z brązu – wysokie obcasy i torebki, chromowane i błyszczące – emanują atmosferą nadmiaru, skupiając się na uwodzicielskiej powierzchowności mody, reklamy i designu. Reinterpretując język mody i mediów masowych, a zarazem sięgając po ikony sztuki wysokiej, artystka dokonuje błyskotliwej krytyki współczesnej kultury, zmuszając widza do przewartościowania własnych poglądów na temat sztuki i konsumpcji. Jej zainteresowanie banalnymi atrybutami codzienności ośmiesza współczesny styl życia, nadając przedmiotom dwuznaczny status: są zarazem trywialne i uwodzicielskie, dzięki powiązaniu z rynkiem sztuki i przestrzenią muzeum. Jej praktyka nosi znamiona „warholowskiego” dowcipu i ironii.

Choć niektóre z jej prac cechuje lekkość i niefrasobliwość, równie silnie podkreślają one erudycyjny dialog artystki z historią sztuki. Fleury reinterpretowała i satyryzowała twórczość takich postaci, jak Duchamp, Mondrian czy Warhol, a także modernistów – Daniela Burena i Donalda Judda. Jej prace zwracają uwagę na dominację mężczyzn w świecie sztuki, a jednocześnie analizują zarówno obecny w nim maczyzm, jak i bezwzględny konsumpcjonizm współczesności, co czyni jej krytykę jeszcze bardziej wielowymiarową.