Książka w Muzeum. Performatywny Wrocław 1957–1989

Jak kształtowały się praktyki performatywne w powojennym Wrocławiu i jakie miejsce zajmują one w historii polskiej sztuki współczesnej? Najnowsza publikacja Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu podejmuje próbę odpowiedzi na te pytania, rekonstruując i reinterpretując złożone procesy artystyczne lat 1957–1989.

Książka „Wrocław performatywny 1957–1989” powstała z potrzeby uporządkowania historii lokalnego środowiska artystycznego drugiej połowy XX wieku, widzianej przez pryzmat szeroko rozumianej performatywności. Jej celem jest zarówno rekonstrukcja wydarzeń, praktyk i inicjatyw artystycznych, jak i analiza procesów kulturowych i społecznych, które ukształtowały Wrocław jako jeden z kluczowych ośrodków sztuki efemerycznej i neoawangardowej w Polsce.

 

Publikacja składa się z trzech części: kalendarium rekonstruującego pole wydarzeń i instytucji „performatywnego Wrocławia”, zbioru krytycznych opracowań analizujących wybrane problemy oraz części opartej na relacjach uczestników i uczestniczek życia artystycznego, wprowadzającej perspektywę doświadczenia i pamięci – kluczową dla badań nad sztuką efemeryczną.

 

 

Autorzy i autorki tekstów: Agnieszka Chodysz-Foryś, Marika Kuźmicz, Piotr Lisowski, Zofia Reznik, Wiktoria Szczupacka, Paweł Szroniak.
W rozmowach udział wzięły / wzięli: Ewa Benesz, Michał Bieganowski, Andrzej Dudek-Dürer, Michał Jędrzejewski, Krystyna Kawczak, Halina Litwiniec, Zbigniew Makarewicz, Wojciech Stefanik, Piotr Wieczorek, Igor Wójcik