Proteuszowe czasy

  • Proteuszowe czasy

Tematem książki Jakuba Banasiaka „Proteuszowe czasy. Rozpad państwowego systemu sztuki 1982–1993. Stan wojenny, druga odwilż, transformacja ustrojowa” są przeobrażenia państwowego systemu sztuki w schyłkowym PRL i w początkach transformacji ustrojowej.

Wychodząc poza utarte narracje na temat kultury artystycznej lat 80. XX wieku, koncentrujące się na oporze twórców wobec komunistycznego reżimu, autor rysuje szerszy i bardziej zniuansowany obraz tego okresu. Przedstawia nie tylko polityczny, ale także społeczny, instytucjonalny i ekonomiczny kontekst ówczesnego życia artystycznego i dotykających go przemian systemowych. Na podstawie szerokiej kwerendy archiwalnej pokazuje relacje pomiędzy polityką kulturalną państwa, instytucjami sztuki, krytyką artystyczną, rynkiem sztuki, sceną młodzieżową i podziemiem artystycznym. Przyglądając się funkcjonowaniu państwowego systemu sztuki w „proteuszowych czasach” – w okresie stopniowego wychodzenia kraju z komunizmu – redefiniuje dotychczas stosowane cezury czasowe. Zwraca przy tym szczególną uwagę na znaczenie liberalizacji systemu po 1986 roku oraz procesualny charakter transformacji ustrojowej przełomu lat 80. i 90.


„Praca Jakuba Banasiaka stanowić będzie, moim zdaniem, podstawę naukową dla każdego badacza polskiej sztuki ostatnich dziesięcioleci XX wieku”.

prof. Piotr Juszkiewicz

 

O AUTORZE

Jakub Banasiak

historyk i krytyk sztuki, adiunkt w Katedrze Historii Sztuki Polskiej Najnowszej na Wydziale Zarządzania Kulturą Wizualną warszawskiej ASP. Redaktor naczelny rocznika naukowego „Miejsce” oraz magazynu krytyczno-artystycznego „Szum”. Autor licznych tekstów i kilku książek. Ostatnio opublikował wywiad-rzekę z Wilhelmem Sasnalem 15 stuleci (2017).

O SERII

Nowe Historie Sztuki

Wspólna seria wydawnicza Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie i Wydziału Zarządzania Kulturą Wizualną Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie wprowadza nowe perspektywy badawcze do historii sztuki polskiej XX i XXI wieku. Jej celem jest przekraczanie tradycyjnych granic dyscypliny, a także budowanie szerszej, międzynarodowej platformy wymiany myśli między środowiskami i instytucjami sztuki oraz pomiędzy różnymi dyscyplinami humanistyki. Seria proponuje ujęcie bliskie historii społecznej. Wspiera rozwijanie badań podstawowych oraz rewizję utrwalonych narracji historycznych poprzez wprowadzanie nowych perspektyw, ośrodków, postaci, dzieł czy obszarów tematycznych.
 

Zobacz także: